มะได้มาตั้งนานชาวexteenเป่งไงบ้างค่ะ....คึดถุงกันบ้างป่าวนะ(เข้าข้างตัวเองจัง)อิอิ
หายไปตั้งนานมะได้หายไปไหนแค่มะว่างค่ะเรียนหนักมากมายสอบด้วยนี้ก้อเสร็จแล้วแหละอิอิ
มาวันนี้ก้อยังบ้าบอเหมือนเดิมเล้ยยยย............อิิอิ
แวะมาทักทายกันบ้างเน้อ
คุณเคยประสบอุบัติเหตุบ้างมั้ยถึงกับต้องได้ผ่าตัด
........ฉันเคย*.......
เป็นประสบการณ์ที่ยากจะลืม
วันนั้นเป็นช่วงที่ฉันพึ่งปิดเทอมได้3วันฉันก็กะว่าจะทำงานยาวเก็บเงินไว้แต่เหตุการณ์ที่ไม่ได้คาดคิดไว้ก็เกิดขึ้นเมื่อฉันและพี่กับน้องสาวอีกคนกำลังขี่มอไซต์กลับบ้านทันไดนั้นเองฉันก็ขับมอไซต์ชนท้ายรถตู้จนพี่สาวฉันกระเด็นออกไปประมาณ2เมตรได้ตัวฉันเองก็หลุดจากมอไซต์แต่ไม่ห่างมากนักแต่น้องสาวขาเค้าโดนรถทับอยู่ตัวฉันเองก็ขยับไปไหนไม่ได้โชคยังดีที่ว่าช่วงนั้นรถไม่ค่อยจะมี
พี่สาวฉันพอเค้าลุกได้เค้าก็มาเรียกฉันและบอกว่าลุกขึ้นกลับบ้านกัน.........
.....แต่*..ฉันเองกับบอกว่าลุกไม่ได้ขาหัก....ทั้งๆๆทีฉันเองยังไม่ได้มองที่ขาของตัวเองแต่ตัวฉันเองกับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...ฉันรู้สึกว่าขาฉันมันชาไปหมดเลยอาจเป็นเพราะว่าขาซ้ายฉันมันหักแล้วกระดูกมันทิ่มออกมาเส้นประสาทบ้างเส้นของฉันเสียหายแต่ไม่ถึงกับขาดฉันเลยรู้สึกชา....
ไม่ถึง5นาทีรถกู้ภัยและรถโรงพยาบาลก็มาถึงจากการช่วยเหลือของคนแถวนั้นที่เค้าผ่านมาเห็นเลยได้โทรแจ้งเหตุให้ฉันจากการปฐมพยาบาลเบื่องต้นในเวลาไม่ถึคงครึ่งชั่วโมงตัวฉันและพี่สาวกับน้องสาวก็ถึงโรงพยาบาลตัวฉันเองต้องนอนรอผ่าตัด3ชั่วโมง......
ในห้องผ่าตัดที่มีเครื่องมือแพทย์เต็มไปหมดคุณหมอที่จะทำการผ่าตัดนำเหล็กเข้าไปที่ขาซ้ายของฉันเพื่อทำการดามกระดูกให้ฉัน..คุฯหมอก็ได้ถามฉันทุกระยะเพื่อเช็คว่าฉันยังมีสติอยู่มั้ยก่อนที่ฉันจะได้ผ่าตัดจำได้ว่าคุณหมดให้ดมยาสลบก่อนฉันรู้เลยว่าการที่ไม่มีอะไรเลยหรือความว่างเปล่ามันเป็นยังไงภาพพื้นขาวๆๆเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นและจำได้.......
*-*วันนี้เหลื่อยแล้วเดี่ยวมาเล่าใหม่วันหลังน่ะค่ะ
มาเล่าต่อแหละ.....
เวลาประมาณสองทุ่มครึ่งได้ที่ฉันตื่นจากการวางยา
จำได้ว่ารู้สึกเจ็บที่คอมากแล้ะยังคง งงๆอยู่..ฉันใช่เวลาในการเรียนสติที่มีของฉันประมาณ5นาทีแล้วเริ่มเอ่ยปากคำแรกคือ"พี่ค่ะหนูหิวน้ำ"...พี่พยาบาลก็เช็คอาการของฉันว่าตื่นดีรึยัง....พอฉันได้สติครบแล้วฉันก็ถามหมอกับพยาบาลทันทีว่าเค้าทำอะไรกับตัวฉันตอนที่ฉันนอนสลบอยู่...
ฉันถามว่าขาหนูนี้หักใช่มั้ยค่ะ...คำตอบที่ได้คือใช่ค่ะ
นี้ดามเหล็กใช่มั้ยค่ะ......ใช่ค่ะ
แล้วที่แขนซ้ายนี้เย็บเฉยๆๆหรอค่ะ......ใช่ค่ะ
แล้วไม่มีแผลที่ไหนอีกแล้วใช่มั้ยค่ะ.....ใช่ค่ะ
ระหว่างที่บุรุษพยาบลเข็นเตียงฉันกลับห้องพักพื้น....
พี่นี้กี่ทุ่มแล้วค่ะ....2ทุ่มครึ่งค่ะ
พี่แล้วขาหนูไม่ได้ใส่เฟือกหรอค่ะ....ไม่ค่ะ*-*
ฉันจำได้ว่าฉันถามพยาบาลไปหลายคำถามมากเนืองจากฉันไำม่เคยที่จะต้องนอนโรงพยาบาลเลย.....
ประมาณ2อาทิตผ่านไปฉันเองก็กลับมาพักที่บ้าน ...เดินลำบากมากแบบว่าแรกๆๆเดินไม่ได้ต้องใช่อุปกรณ์เสริม*
ไม้ค้ำยันนั้นเองอิอิ ...หัดเดินอีกประมาณ3เดือนก็เดินได้เหมือนเดิม
แต่ได้ท่าใหม่ อิอิ เดินเหมือนเด็กฮิปฮอปเลย5555+ที่ต้องใส่จังหวะด้วยเท่มากมายเท่สุดๆๆความจริงคือขาข้างที่หักลงน้ำหนักมากไม่ได้เลยได้ท่านั้นมา....แต่เดินไปเดินมาก็เดินเกือบเหมือนเดิมแล้ว....ไอ้เดินไม่เท่าไรแต่ช่วงนี้สิสุดที่จะทน....*-*หน้าหนาวอากาศเย็นปวดขาม๊ากกกกกกกกมากเพราะว่าเหล็กเมื่อถูกอากาศเย็นแล้วมันจะเย็นแบบสุดยอดเลยแล้วคิดดูสิว่าเหล็กกับกระดูกอยู่ติดกันอะไรจะเกิดขึ้น.....ปวดขาม๊ากกกกกกกกก
ไม่แค่นั้นฉันต้องเป็นคนขาเหล็กอีก2ปีรอผ่าเอาเหล็กออกคงต้องทนเย็นและปวดไปอีักนานเอ้ยยยยสมน้ำหน้าตัวเอง
edit @ 17 Dec 2008 00:57:50 by หมูหวาน
